U liet ons achter, ging ergens anders heen,
U liet ons achter, maar laat ons nooit alleen.
Met Pinksteren werd dat een feit,
gelukkig maar, want we wilden U niet kwijt.
Toch is het soms lastig te geloven
dat U niet hier bent, maar ergens daarboven.
Bij de Vader, die ook op ons wacht,
door het offer dat U voor ons bracht.
Tot die tijd is ons de Trooster gegeven,
die ons wil leiden door dit leven.
Nooit, nee nooit alleen,
als wij vragen: leid ons door dit leven heen.
En wanneer wij niet ervaren dat U er bent,
geef ons toch het zeker weten dat U ons kent.
Dat U ook voor óns een plaats bereidt,
waar wij mogen komen te zijner tijd.
Af en toe een knipoog tijdens onze reis
maakt het lichter en stellen wij enorm op prijs.
Dus blijven wij U volgen, zien naar U uit,
dat is ons verlangen, dat is ons besluit.
MvdS
10-05-2026